"Życiowa podróż szwedzkiego Forresta Gumpa po ostatnich stu latach losów
świata. Właśnie minęło dziesięć dekad nadzwyczaj bogatego w wydarzenia
życia Allana Karlssona. Problem tylko w tym, że zdrowie nie odmawia
posłuszeństwa i wygląda na to, że wielka feta z okazji setnych urodzin
będzie musiała się odbyć w domu spokojnej starości. Jednak człowiek,
który jadł kolację z przyszłym prezydentem Trumanem, leciał samolotem z
premierem Churchilem, pił wódkę ze Stalinem i zaznajomił się z Mao
Zedongiem, nie może tak po prostu zdmuchnąć świeczek na torcie. Wymyka
się przez okno i rusza w swą ostatnią życiową podróż…"
Sama prawie w to nie wierzę, ale autorowi tej książki udało się zainteresować mnie polityką. Oczywiście nie tą spędzającą w chwili obecnej sen z powiek sporej części ludzkości, lecz polityką, która w XX wieku miała swoje pięć minut, ale już przeminęła - zatrzasnęła za sobą kartki podręczników do historii. Nie bywam raczej zainteresowana takimi wydarzeniami jak zimna wojna, ówczesne walki na Dalekim Wschodzie, powstanie rozdartej na pół Korei, itp. Aż tu nagle pojawia się książka szwedzkiego autora, która miała być jeno lekkim, kryminalnym, zabawnym przerywnikiem na jeden wieczór. Spełniła swoje zadanie, ale oprócz tego zaserwowała mi fantastycznie podaną i umiejętnie dawkowaną wiedzę o tematach będących dotąd białymi plamami na mapie moich zainteresowań.
Bohaterem jest staruszek. Bardzo niezwykły staruszek. Jego nieprzeciętność wcale nie kończy się na tym, że właśnie obchodzi swoje setne urodziny. Allan Karlsson to nie byle kto - jest człowiekiem, który z racji swoich znajomości powinien być bardzo sławny. Przewrotność losu sprawia jednak, że prawie nikt na całym świecie nie zdaje sobie sprawy z tego, iż ktoś, kto wynalazł bombę atomową, uratował życie generałowi Franco i Winstonowi Churchillowi, przyjaźnił się z Harrym Trumanem oraz jadał z największymi przywódcami socjalistycznymi (a wszystko to zupełnie przypadkiem) mieszka sobie spokojnie w domu starców i... umiera z nudów.
